ARİF’İN VE ELİF’İN HİKÂYESİ

ARİF’İN VE ELİF’İN HİKÂYESİ
Yayınlama: 21.10.2025
A+
A-

Marmaris’e Ankara’dan gelen Arif Bey diyor ki: “Ve ne dilersek, Allah veriyor. Dileklerimize dikkat edelim…”

Çok diledi, anlatmaya başladı…

Arif, yıllar sonra teknoloji sayesinde, lise yıllarındaki arkadaşını bulmuştu. Soyadı değişmiş olsa da, aradığı kişiyi bulmuştu. Kader, yıllar sonra bir şekilde yollarını tekrar kesiştirmişti. Uzun bir bekleyişin ardından, yazmaya karar verdi.

İlk mesajı kibarca: “- Siz filan kişi misiniz?”

Kadın, Messenger’dan cevap verdi: “- Evet, sersem Arif!”

Arif, ona lise lakabıyla yanıtladı: “- Sersemliğime kadar hatırlıyorsun. Sersemleştirdiğini de hatırlıyor musun?”

Kadın, hafifçe itiraf etti: “- Hafızam o kadar güçlü değil.”

Bir sessizlik ve durgunluk hâkim oldu. Sabırsız Arif, sonunda sordu:

“- Telefonunu yazar mısın, Elif? Arayayım seni!”

Elif yanıtladı: “- Telefonumu yazarım ama şimdi arama. Şimdi konuşamam. Bir telefon bekliyorum, görüntülü bir arama olacak.”

Arif yılları geride bırakarak sordu: “- Peki, yıllar nasıl geçti?”

Elif’in cevabı derin ve düşündürücüydü: “- Duymak istediğin bu mu? Sensiz kötü mü geçti? Geriye dönüp her yılın artısını eksisini mi, yitip giden yılların muhasebesini mi çıkartayım sana?”

Arif şaşkınlıkla tekrarladı:

“- Yitip giden yıllar mı?”

Oturduğu yerden kalktı, odanın içinde dolaştı ve birkaç kez tekrar etti: “Yitip giden yıllar…” Sonra yeni sorulara geçti: “- Sevdim rahatlığını, yine sersemleştirdin beni! Çoluk çocuk?”

Elif yazdı: “- İki oğlum var. İkisi de Amerika’da, keyifleri yerinde, finans sektöründeler.”

Arif kısa bir soru daha sordu:

“- Eşin?”

Elif cevapladı:

“- Mutfakta sanırım kendine sandviç yapıyor, bana da kahve…”

Arif merak etti:

“- Mutlu musun? Sevgiyi, aşkı doya doya yaşamak istemiştin.”

Elif yazdı: “- Sevgi mi, aşk mı? Birbirlerinin kalplerini paramparça eden ne aşklar gördüm. Sonuç hep sıfır. Eşimle aşık mıyız değil miyiz bilemem ama gözlerime baktığında taparcasına bakıyor. Konuşmasına gerek kalmıyor.”

Arif, lise yıllarına döndü… Elif’e hep bir eşya gibi davranmış, “Bu kim, o kim, ona bakma, buna bakma” diyerek hatırladı yıllarını. Sonra yazdı:

“- Evet, lisede yerli yersiz gençliğin ateşiyle çok sıkıyordum seni.”

Elif cevapladı:

“- Neyse ki senden sonraki hayatımda baskı olmadı. Özgür bir birey olmanın tadını yaşadım. Kendi kararlarımla yaşıyorum. Ama bana şu an kahve yapan o ellerden başka eli, ellerim tutmadı; asaletimden ödün vermedim.”

Arif küçüldü, kendini bir böcek gibi hissetti. Tuşlara dokunarak yazdı:

“- Güzelliğin kadar asaletli olduğunu da biliyorum.”

Sonra daha uzun bir cümle kurdu. Elif’in kocası elinde kahve ve sandviçle salona girerken, Elif Arif’in mesajını okudu ve sesli bir şekilde:

“Hadi canım!” diyerek oturduğu yerden ayağa kalktı.

Devamı gelecek…

Bir Yorum Yazın

Ziyaretçi Yorumları - 0 Yorum

Henüz yorum yapılmamış.