
Arif tam olarak şöyle yazmıştı: “Sosyal medyada seni ararken Ankara’da yaşadığını görmüştüm. İlginçtir; geçenlerde de Mert Kasap’a ben girerken,
sen telefonla konuşarak çıkıyordun. Seni sesinden tanıdım.”
Uzun süre cevap gelmedi.
Arif, “Yitip giden yılların seni yıllanmış şarap gibi daha da güzelleştirdiğini” yazmadığına sevindi. Baksana kadın, “Elime bana kahve yapan ellerden başka
el değmedi.” diyerek bir gönderme mi yapmıştı?
“Boş dolanma çevremde dercesine…
Yıllar sonra karşısına çıkan sapık mı sandı beni?” diye düşündü.
Sonra kendi kendine cevap verdi:
“Yok canım… Onca yıllık bir arkadaşlığımız oldu. Beni tanımıyor mu?
Niye öyle düşünsün ki?”
Peki öyleyse neden cevap yazmıyordu?
Cevabı yine kendi verdi:
“Aptal, görüntülü telefon bekliyordu ya oğlundan! Evet evet, doğru doğru… Ama bu kadar mı uzun sürer?”
Gerçekten de Elif ve eşi, oğullarıyla yaptıkları görüntülü görüşmede uzun kalmışlardı. Çocuk, kız arkadaşını ailesiyle tanıştırıyordu. Bir ara Elif’in
kocası sordu: “Ne oldu ya, koltuktan öyle fırladın ‘hadi canım’la?”
Kocasına her zaman dürüst olan Elif, o an bir zam fiyatını görüp onun şaşkınlığıyla zıpladığını söyledi. Ardından oğluyla ve gelin adayıyla görüntülü görüşmeye adapte oldu. Kayınvalide olarak, gelin adayını süzüyordu.
Arif ise hâlâ kafasında kurmaya devam ediyordu:
“Gelmişsin şu yaşına, boyunda çocukların var. Yıllar sonra neyi yâd edeceksiniz ki? Sen dul, o ise evli barklı ve kocasına tapan bir kadın. Cevap yazmazsa uzatma, kapat gitsin. Kader kesişmesi zırvalıklarından da uzak dur.
Kesişirken de muhatap olan sen olmamıştın zaten. Akışına bırak gitsin…”
Ama bu kesişmeyi tesadüfen fark etmişti, araştırırken çıkmıştı karşısına.
Tam o sırada ekrana Elif’in mesajı düştü. Arif mesajı açarken bile içinden söyleniyordu:
“Artist, gerçekten sıçtın bu kez oğlum! Hakikaten beyin yok sende!
Ne kasabı, ne görmesi, ne diye yazarsın bunları…”
Aldığı mesajda Elif şöyle diyordu:
“Ne yazacağımı bilmiyorum… Seni mi kırsam, kafanı mı kırsam onu da bilmiyorum. Dürüstlüğüne, sersemliğin kadar inanıyorum.
Ama lütfen bana söyler misin: Ne yapmaya çalışıyorsun?
Bütün bunlar tesadüf olamaz! Sahi, sana ‘sersem’ lakabı nasıl takılmıştı?”
Arif yine sersemleşti.
Lise yıllarına gitti. O yıllara… “Sersemleşti yine.”
fısıltılarının kulaklarında çınladığı günlere. Arif duymuyordu;
Elif’e bakıyordu.
Elif’e her baktığında dalıp giderdi.
Bir insan bu kadar güzel olabilir miydi? Durgunluğu, kızıl saçlarının
omuzlarına sarkışı, yüzünün berraklığı, yüzündeki küçük benler…
Hepsi sanki özenle, itinayla yaratılmıştı. Yaradan’ın zarafetiyle!
O dalışlarına bakıp arkadaşları “Yine sersemleşti.” derdi.
Böylece “Sersem Arif” lakabı da o günlerden kalmıştı.
Bir keresinde Elif’e bakarken bisikletten düşmüş,
lakabı da o an tescillenmişti. Artık “Hangi Arif?” denildiğinde,
herkes “Sersem Arif” derdi.
Arif mesaj attı:“Sana bakarken bisikletten düşmüştüm.
Öncesi de vardı ama o gün lakabım oturdu.”
Elif hemen yanıtladı:“Yıllar sonra beni bu arayışın ne?”
Arif yazdı: “Seni arayışım yoktu. Hayatımın akışındaydım.
Ta ki geçen gün Kerim eve geldiğinde kontratı dosyalarken kızım Elif’e,
‘Bugün bir Elif Hanım’la tanıştım.’ demesine kadar…”
Elif’in kafası karıştı.
Hızlıca mesaj yazdı: “Kızının adı Elif mi senin? Kerem Bey’i nereden tanıyorsun?”
Cevabı merakla bekliyordu. Arif’e numarasını vermiş, ama henüz onun numarasını almamıştı. Yoksa hemen arayacaktı…