Metin Yasan / Marmaris’in Nabzı

Son yıllarda siyasette gençleşme rüzgârı esiyor. Özellikle yerel yönetimlerde genç belediye başkanlarının ön plana çıktığı, seçmenin de “yeni yüzlere” yöneldiği bir dönemi yaşıyoruz.
Kuşkusuz gençlik; “enerji”, “dinamizm”, “yenilikçi bakış açısı” ve “değişim isteği” anlamına geliyor.
Ancak belediyecilik yalnızca heyecanla yürütülebilecek bir alan değil. “Tecrübe, birikim, kriz yönetimi” ve “kamu kaynaklarını etkin kullanabilme becerisi de” en az gençlik kadar önemli.
Bakıldığında bugün Ege Bölgesi’nin birçok ilçe ve beldesinde vatandaşların kendi aralarında yaptığı sohbetlerde dikkat çeken ortak bir konu var, o da şu; “Gözler eski belediye başkanları aranıyor.”
Ararken…
Elbette her eski yönetici başarılıydı ya da her genç yönetici başarısızdır demek doğru olmaz. Ancak bazı belediyelerde yaşanan hizmet aksaklıkları, yatırım eksiklikleri ve yönetimsel sorunlar, vatandaşın “geçmiş dönemleri” yeniden değerlendirmesine neden oluyor. Seçmen, günlük yaşamına dokunan hizmetlerin yetersiz kaldığını düşündüğünde ister istemez hafızasını yokluyor ve geçmişteki uygulamalarla bugünü kıyaslıyor.
Tam bu bağlamda…
Türkiye’de yerel yönetimlerde zaman zaman “gençleşme ve liyakat” tartışmaları öne çıkarken, bazı belediye başkanları 70 yaşını aşmalarına rağmen uzun yıllar görev yaparak dikkat çekti. Büyükşehir ve önemli il belediyelerinde görev alan bu isimler, tecrübe vurgusuyla kamuoyunda sıkça örnek gösterildi ve gösterilmeye de devam ediyor.
Devam…
Yerel yönetimler, teorik siyaset yapılan alanlar değil; yolun, suyun, altyapının, çevrenin, ulaşımın ve sosyal hizmetlerin doğrudan vatandaşla buluştuğu kurumlardır. Bu nedenle belediye başkanlığı makamında bulunan kişilerin sadece seçim kazanma başarısı değil, aynı zamanda “yönetim kabiliyeti”, “ekip kurma becerisi” ve “kamu tecrübesi” de büyük önem taşıyor.
Bakın, Yılmaz Büyükerşen, Osman Gürün, Kadir Topbaş, Burhan Özfatura, Asım Güzelbey, Mustafa Akaydın, Zeki Toçoğlu gibi isimler uzun yıllar süren belediyecilik kariyerleriyle Türkiye’de yönetim hafızasında önemli bir yer edindi. Muğla özelinde bakıldığında ise vatandaşın sıkça hatırladığı bazı isimler dikkat çekiyor. Fethiye’de Behçet Saatçı, Marmaris’te Ali Acar ve Bodrum’da Mehmet Kocadon gibi isimler görev yaptıkları dönemlerde ortaya koydukları “sahadaki etkinlikleri” ve “vatandaşla kurdukları yakın ilişkiler” nedeniyle bugün hâlâ konuşulan isimler arasında yer alıyor.
Aslında bu durumun temel nedeni yalnızca “nostalji” değil. Çünkü belediyecilikte başarı, zamanla ortaya çıkan ve vatandaşın hafızasında kalıcı iz bırakan bir olgu. Bir park, bir yol, bir sosyal proje veya yıllar sonra bile çalışan bir altyapı yatırımı, yöneticinin en güçlü referansı haline geliyor.
Buradan hareketle…
Aslında konu gençlerle tecrübeli isimlerin karşı karşıya getirilmesi değil. Asıl mesele; “ehliyet” ve “liyakatin” siyasetin önüne geçebilmesidir. Bu net!
Bir belediyeyi yönetmek için genç olmak da tek başına yeterli değildir, uzun yıllar görev yapmış olmak da!
Önemli olan “bilgi, birikim, vizyondur…” Buda net!
Bugün birçok vatandaşın eski belediye başkanlarını özlemle anması, geçmişe duyulan romantik bir bağlılıktan çok, hizmet beklentisinin karşılanamamasıyla ilgilidir.
“Eğer mevcut yöneticiler vatandaşın beklentilerine güçlü cevaplar verebilirlerse, geçmiş isimler yalnızca hatıralarda kalır. Ancak hizmette aksama devam ederse, tecrübeli siyasetçilerin isimleri daha uzun süre gündemde kalmaya devam edecektir.”
Sonuç olarak seçmen, “yaşa değil hizmete bakıyor.”
Sandıkta belirleyici olan da gençlik ya da kıdem değil; ortaya konulan eser, çözüm üreten yönetim anlayışı ve vatandaşın hayatına dokunabilen belediyecilik oluyor. Evet, özellikle Muğla’da bugün “yeniden konuşulan isimler” de aslında bu gerçeğin bir yansımasıdır… Çünkü siyasette “en güçlü referans, geçmişte bırakılan izdir.”