İÇMELER ‘HALK PLAJI’ SAHİPSİZ Mİ KALDI?

İçmeler ve Gölenye mahallesi yaşayanları soruyor; ‘İçmeler sahili bu hale nasıl geldi?’

Bir zamanlar Avrupa’nın en iyi plajları arasında gösterilen İçmeler Halk Plajı, bugün engelli rampası olmayan, tuvaletleri kapalı, bakımsız ve denetimsiz bir halde.

2010’DA AVRUPA’DA 3’ÜNCÜ, DÜNYADA İSE 8’İNCİ SIRADAYDI… MAVİ BAYRAKTAN GRİ GERÇEKLİĞE
Bir zamanlar Avrupa’nın gözbebeği olan İçmeler Sahili, bugün tabelası var ama hizmeti yok. 2012’de dünyada ilk 10’daydı, şimdi ise liste dışı. Bu işte bir terslik yok mu?

SAHİ, NE OLDU DA BU SAHİL BÖYLE OLDU?

Marmaris’i dünyaya açan altın kapı niteliğindeki İçmeler, geçmişte düzenli kum takviyesi yapılan, engelli dostu altyapıya sahip, temizliği ve düzeniyle örnek gösterilen bir sahildi. 2012 yılında Mavi Bayrağıyla Avrupa sıralamasında 2’inci, dünyada ise 8’inci sıradaydı İçmeler Altın Boynuz Sahili… Sahi, ne oldu da bu sahil böyle bir hâle geldi? Bugün ise yorgun ve yalnız. Peki, onu bu hale kim getirdi?

AVRUPA’DAN ÖDÜLLER GELİRDİ

İçmeler Belediyesi döneminde yılda 400 kamyon kum getirilir, sahil düzenli olarak denetlenir, plajlar Avrupalardan ödül alırdı.
Bugünse manzara içler acısı. Engelli rampası ortada yok. Yıllardır kapalı olan tuvaletler hâlâ açılamadı. Vatandaşlar hem hijyen hem de erişim sorunu yaşıyor.
Bir dönem Marmaris’ten İçmeler’e denize girmek için her gün 5 bin kişi gelirken, bugün sosyal medyada fosseptik taşkını görüntüleri yayılıyor.
Bölge halkı ve tatilciler seslerini yükseltiyor: ‘Engelliye saygı nerede? Hizmet nerede?’

SAYIN HASAR, HASARI GÖREBİLİYORMUSUNUZ?

Bir Marmaris yaşayanı olan ENABİRDER Genel Başkanı sevgili Tulgar Hasar’a  buradan seslenmek istiyorum: “Sayın Hasar, sizin açınızdan bakıldığında buradaki ‘hasarı’ görebiliyor musunuz?”

Evet, bu suskunluk daha ne kadar sürecek?
Vatandaşın beklentisi açık ve net: Bu sahil sahipsiz değil, sahipsiz kalmamalı. Herkesin güvenli ve huzurlu bir şekilde faydalanabileceği bir kıyı için eskiden olduğu gibi derhal harekete geçilmesi gerekiyor.

Bu sadece bir çağrı değil, bir sorumluluk hatırlatmasıdır.
Yetkililerden artık yalnızca açıklama değil, somut adımlar bekleniyor. Çünkü bir sahili korumak, aslında yaşam kalitesini korumaktır.