
Sabah uykusu gibiydi seni sevmek…
Mahmurluğu üzerimden alan, iyi gelen ılık bir duştu güzelliğin.
Sabah kahvemin tadıydı aklıma düşmen;
yastığa başını koyduğunda için rahatlar ya,
öyleydi varlığın.
Dedikleri gibi iki değil bir olmak mıydı mesele?
Erişilmez olmanın haklı mutluluğu sana,
kadercilik oynamak bana mı düşüyordu?
Oysa güzergah çoğu zaman bellidir ama
sapaklar yolcuların iradesi değil midir?
Şimdi “kader böyle” deyip
cehaletin arkasına mı saklanacağım?
Hayatta, varlığıyla da yokluğuyla da
bizi terbiye eden insanlar olduğunu bilmek
ürkütücü…
İnsanı kendine yabancılaştıran bir hakikat gibi.
Ama sonra;
ruhuna, daha önce hiçbir yerde duymadığın
o koku yayılıyor…
Adaçayı gibi.
Sanat gibi.
Çok önemli bir görevi tamamlamış olmanın
verdiği derin bir ferahlık gibi.
Ürkek adımlar atmamayı
seni severken öğrendim.
Sakın diye tembihleyen aklımı
sessizce kapının dışında bıraktım.
Çünkü bilirim:
en muhteşem, en benzersiz hazineler
en derin yıkıntıların arasından çıkar.
Ve bilirim ki
kırılmış, incinmiş
enkazın tozunu kaldırmaya çalışan kalpler
her zaman çok zengindir.
Didem Meram